21 Şubat 2013 Perşembe

İyiyim ben, hatta harikayım.

Pencere Önü Çiçeði by Bülent Ortaçgil on Grooveshark
O kadar iyiyim ki sinirimden mutluluktan geceleri saatlerce ağlıyorum. Sinirim bozuk falan değil. Bozulmaz ki benim sinirim. Ben senin oğlunum, dimi anne? Ben hep iyiyim. He öyleyim, harikayım. 

Bu akşam annemin arkadaşı geldi çaya. Oturuyoruz ben tv izliyorum, onlar konuşuyor falan. Annem "Olmadı mahkemeden sonra ben Ablama giderim" dedi. Söylediği şeye bakar mısın? Teyzeme gidecekmiş, tek başına. Benle kardeşim babamda kalacakmışız. Yani öyle düşünüyormuş. Bak, bak, bak...

Döndüm anneme dedim ki "Mahkeden bi gün sonra sınavım var farkında mısın?" dedim. Aslında bişey demek istemiyordum. Nurşen abla her ne kadar aileden biri gibi olsa da başkasının yanında tartışmayı sevmiyorum. Annem bana "Napayım, boşandıktan sonra baban beni istemez." dedi. Ulan salak kadın, ayrılmaya karar veren sensin, boşandıktan sonra evde ne bok arıcan zaten. Kafan bu kadar mı basmıyo? Neymiş ev bulana kadar burda kalacakmış bla bla bla


Attı tepemin tası. "Sen git teyzeme. Beni düşünenen yok. Ama bana sınavdan sonra Yok niye olmadı, yok öyle yapsaydın, böyle yapsaydın dersin ama" dedim. Beni düşüyomuş.

Bırak ne düşünmesi, dedim. "Bi ay sonra sınavım var ve ortada ne ev var ne bişey var sen de gidecekmişsin teyzeme. Ben de gidicem bi yerlere ama bi daha dönermiyim bilmiyorum" dedim. Sustu kaldı. "Sana bişey demiyorum, ne karar alıyorsan al, napıyorsan yap! Ne de olsa bana, bize bişey soran yok. İki emlakçık gezdin o kadar."

Döktüm içimdekileri, başladı ağlamaya. Ağlama, dedim. Ağladı, zaten en büyük kaçış yöntemlerinden biri değil midir AĞLAMAK?

Sinirim bozuldu, belki de bi kaçış olsun diye gözümden bi kaç damla yaş geldi. Ağlamayı sevmem başkasının yanında. Kalktım mutfağa gittim. Balkonun kapısı açıktı. Buz gibi olmuştu. Böyle şok etkisi yarattı. O soğuk bana iyi geldi. Titreye titreye oturdum öylece.

Nurşen abla gitti o sırada. Annem geldi yanıma. İçeri çağırıyo, üşeyecekmişim. Git başımdan, dedim. Telefonu elimden bıraktırdı. "Teyzeme gideceksen mahkemeyi bekleme, daha erken git. Başka bişey demiyorum" dedim.

"Ne yani, beni babamla bırak sen git mi demek istiyorsun" dedi. "Hayır, sadece gideceksen daha erken git. Kendimi toparlamam, hazırlamam lazım" dedim. Bişey demedi.

Evet, annemim gitmesi yakındır. Kardeşimle bana ne olacak?

"Çocuklarımı rezil etmem" diyen bi anne nasıl olurda çocuklarını rezil etmeye başlar?

"Ne yapıyorsak hep beraber" diyen bi anne ne olurda tek başına evden gitmeye karar verir?

Ve hangi anne bunların üzerine "Ben sizi kendimden daha çok düşünüyorum" diyebilir?

3 yorum:

  1. patrick'im annene de biraz zaman ver o da ne düşüneceğini ne yapacağını bilmiyo gibime geldi. adam gibi çıkar bir yol bulsa zaten daha farklı bi yol olur ve sen de bunu bilebilirsin/anlarsın gibime geliyo. biraz daha zaman verin birbirinize derim.

    YanıtlaSil
  2. Adına üzüldüm açıkçası :(

    YanıtlaSil
  3. Annen şuan da sağlıklı karar veremiyor gibi.Yani öyle duruyor yoksa öyle diyen bir anne çocuklarını bırakıp gidemez.Belki baba bırakır ama annenin bırakması zor.Dese bile yapsa bile ,sana öyle düşündürse bile zor.Ama annen hatasız demiyorum.Sabredebilirdi.Dayanabilirdi.Tek hatası bu.Konuların detayını bilmiyorum fakat mümkün olduğu kadar kendini üzmemeye çalış.Ya da şu yönden bak.Her gün çirkin çirkin konuşan ve azarlayan,aşağılayan bir baba ile yaşamakta benim açımdan zor işte.Boşanmıyorlar.Bazen diyorum.Boşananın bende kurtulayım sizde diye.Ama geçenlerde annem laf arasında gayriciddi bunu deyince irkildim.Yani aslında etkilenmemem gerekiyor ama oluyor işte.Anlıyorum yani seni.Tek yapman gereken şey pozitif düşünmek ve kendini düşünmek.Biraz bencilce ama yıllar var ki her şey telafi edilir.

    YanıtlaSil

şimdi sen buraya yorumunu yazacaksın, ben de yayınlayacağım.