19 Şubat 2012 Pazar

Mühim Değil



5 gün olmuş son yazımdan bu yana. Aslında yazmak istiyorum ama yazacak bişeyim yok. Aklıma bi iki konu geliyor ama yazmaya üşeniyorum. Müzik dinliyorum, film izliyorum.

Çok sıkılıyorum, ağlayasım var. Bunaldım anlıyor musun? Küçük bi çantaya bi kaç parça çamaşır koyup otobüse atlayıp bi yerlere gitmek istiyorum. Ne gidecek bi yerim var, ne de param. Ne de gidecek halim. Şöyle bi kaç ay dolaşmak istiyorum amaçsızca ordan oraya hiç bişeyi umursamadan. Test çözmeden, okulu düşünmeden, "Acaba üniversiteyi kazanabilecek miyim?" diye endişelenmeden.

Ama yok bi yere gidemiyorum. Gidiyorum gerçi; okula, dersaneye. Kar yağmıyo, yağmur yağmıyo, kuru soğuk beni deli ediyor. Üşüyorum. Üşümeyi seviyorum ama üşümek de istemiyorum. Dengesizleştim. Saatlerce şu ekrana boş boş bakabiliyorum. Sonra kendime geldiğimde saat gecenin körü olmuş oluyor, uyuyorum. Uyanıyorum ardından sabahın köründe okula koşturmaca. Bu hafta her gün geç kaldım okula. Yıllık yazmak beni çok ama çok yordu.

Düşünüyorum, ne olacak diye.

Bu sene kazanamıcam üniversiteyi, seneye İstanbul'a ailemin yanına döncem. Bi sene daha devam edicem dersaneye İstanbul'da. Ne güzel görünüyor dimi? Ailemin yanında olucam. Ama ben istemiyorum ki ailemle olmak. İstanbul'a dönmek istiyorum ben, eve değil. Evde olmadığım her an benim için huzurlu İstanbul'da olmak. Ama bi sene ailemle yaşamak çok zor geliyor bana.

Şans eseri İstanbul'da güzel bir bölüm kazandım diyelim. İşte hayat benim için başlamış olacak. (diye düşünüyorum) Kendime bi iş bulucam yazın. İşe başlıcam, küçük bi ev tutucam. Ve "kendi" evimde yaşamış olucam. Çok zor olcak belki ama huzurlu olacağıma inanıyorum. İş-okul-ev hayalim bu. Uzun süredir istediğim tek şey bu. Çok ama çok zor olacak biliyorum ama kendi ayaklarımın üstünde durmak istiyorum. Kimseye hesap vermeden yaşamak, kendi paramı kazanıp, keni hayatımı, kendi evimde yaşamak istiyorum.

Çok bunaldım. Cidden çok bunaldım. Nefes almaya ihtiyacım var.

Korkuyorum!

6 yorum:

  1. tatlım, bazen kendine fazla yükledniğini düşünüyorum biliyor musun? madem seneye hazırlanmaya meyilli bir gönlün var neden kendini boğuyorsun ki? çık dışarı kapa gözlerini ve derin bir nefes alıp kendine biraz iyi davran. mükemmel bir insan olduğunu fısılda mesela kendi kulaklarına. ya da haykır sebepsizce. kendine tutunarak ayakta kalmayı başar ki sonra da para kazanıp özgürlüğünü almayı başarabilesin. çenem düştü bak, başladım yine bilmişliğe. öpüldün tatlım. ayrıca sıkı can iyidir çıkmaz kolay kolay diye iğrenç bir espri yapasım vardı ama yapmayacağım :)

    YanıtlaSil
  2. patrick sana ne yapıcağını söylemeyeceğim sadece kendi istediğini yap ama tek yardımcı olabileceğim bi nokta var ki o da bana göre ama neyse söyliyim. bu kadar bunalmak bana da arada oluyo ama benim taktiğim şu ki her gece saat 12 geçtikten sonra üzerime kendimi soğukta üşütmeyecek (ki az da üşümek lazım ki kendine gel)bişeyler alıyorum. sigaramı çakmağımı da tabi. çıkıyorum dışarı buz gibi havada bi sigara içiyorum düşünerek. bugün ben ne yaptım ya da nası oldu ya da bu durumun sebebi ne diye soruyoum kendime :) soğuk havanın çok etkisini görüyorum kendime getiriyo beni desem yeridir. sigara da düşünmeme ve konsantre olmama yarıyo diyebilirim. kafamdaki herşeyi (sıkıntılıysa özellikle) dışarıda bırakıyorum balkonun kapısını kapatıyorum ve doğruca yatağa giriyorum :) haa illa sende işe yarıcak diye bişey yok ama sana başkasının gözünden bi durum ;) sıkma canını herşey olacağına varır!!! dikkat et kendine ;)

    YanıtlaSil
  3. gene ben. son olarak okudum da yorumumu not düşeyim dedim! burdan sigarayı ve sigara içmeyi övmüyorum söyleyeyim yanlış anlaşılmasın! sen kendine uyan bi şekilde yeniden düzenleyebilirsin ;) içmeyin len :)

    YanıtlaSil
  4. bu yazını okuyunca o yaşta düşündüklerimi tekrar hatırlattın bana kuzum . Meğersem herkes aynı yollardan geçiyor. Bu konuda belki en son örnek alınabilcek insanımdır belki ama sana su kadarını söyleyeyim. Rezalet not ortalamasına sahip, bir ortaokul ve lise hayatı geçirdim. öyle ki annem ve abim ikilisi benim liseden mezun olamayacagımı dusunuyordu :D (çaktırma ama ben bile aynısını düşünüyordum o zaman) sonra lise bitti. Lise sonda kendi isteğimle dershaneye gitmedim sonucta temelim yoktu önce temelimi oturtmam lazımdı. Sonra oturdum adam gibi çalıstım (böyle dediğime bakma normal insanlar kadar çalıstım anlıyacagın ) ama herkesin yaptıgı bir şeyin ben tersini yaptım. millet bahar aylarında gevşeyip ders calısmayı yavaslattıkca ben hızlandım ve son 3 ay acayp calıstım sonuc; cocuklugumdan beri girmek istediğim okul ve bölümü kazandım ve hiç uzatmadan 4 senede okulu bitirdim. emin ol annem üniversiteyi kazandıgımı duyunca ilk 1 saat bana inanmadı ama sonrasında hayatı boyunca bir daha asla bana sunu yapamazsın diyemedi :d sadece iste ve inan gerisi geliyor zaten..

    YanıtlaSil
  5. ben de şunu söyleyeyim, birazcık kasar da istediğin yere girersen hatta işe başlarsan, tanıştığın insanlarda şunu göreceksin "ulan bu nasıl bu okulu kazanmış ya da bu işe girmiş"
    o nedenle şu an kendini spora ve derslerine ver bence. spor endorfin yoluyla mutlu eder. (piyasanı da açar puhahaha)
    operadakigoygoycu:P

    YanıtlaSil
  6. hem karnım doysun hem pastam dursun olmuyor maalesef denildiği gibi istemek ve azmetmek lazım, 1 kaç ay sıkılan can bir ömür mutlu olunacak bir durumu doğuruyor o yüzden test çöz çalış üniversiteye adım attığın zaman unutacaksın hepsini.

    bi de üni ayağı var ama hele bi kazan da sen :D

    YanıtlaSil

şimdi sen buraya yorumunu yazacaksın, ben de yayınlayacağım.