16 Kasım 2011 Çarşamba

"Değişmeyen tek şey değişimin kendisidir."



Selam geçler ve daima genç kalanlar! Biliyor musunuz kafam çok karışık. Nedenini bilmiyorum ama öyle işte. Arkadaşlarımı anlayamıyorum. Nedense hepsi arkadaşlıktan bahsederken yaptıkları bencilce. Tam am değişiyoruz, kabul. Ben de değişiyorum ama  ne bileyim işte öyle. Biraz dertliyim.

Ben, Sarı ve Kıvırcık beraber gider geliriz dersaneye genelde. Bazen de bi kaç kişi daha eklenir. Neyse işte zaten okulda da dersanede de aynı sınıfta olduğumuz için birbirimizden kopuk olma gibi bi şansımız yok. Ben onlar tuvalete gider beklerim, yok bi şey olur beklerim, onu yaparlar bekler ama beni niye kimse beklemiyor? Ha bir de en ufak bişey olduğunda bağırırlar, niye beklememişim diye. Herneyse işte dün akşam dersaneden çıkarken bi arkadaş telefonunu sınıfta unutmuş ben de telefonu vermek için onu bulmaya çalıştım. Ama bulamadım, telefonu başkasına teslim edip dersaneden çıktığımda ne göreyim kapının önünde kimse yok.

Eve gideceğimi biliyorlar madem niye beklemiyorlar. Baktım gitmişler bayağı bi. Bir de koşup onların yanına gittiğimde ne deseler beğenirsiniz? "Son saniyendi, yoksa gidiyorduk!" Siktirin gidin lan. Sanki beklemişsiniz gibi de bir de trip atıyorsunuz şerefsizler. Benim sevmediğim insanlarla muhatap oluyormuş bu da yetmezmiş gibi benim çevremde bulunduruyorsunuz. Oysa ben sizin sevmediğiniz insanların adını yanınızda adıma bile almıyorum.

Bunlar hep mi böyleydi, yoksa sonradan mı böyle oldular anlayamıyorum. Mesela Sarı; hep buranın insanlarından, arkadaşlıklarından yakınır durur ama onlardan bi farkı yok. Eleştiri kabul etmez hanım efendi. Her insanın kendine has özellikleri vardır, ben bi insanı muhatap alıyorsam onun özelliklerini kabul ederim.Ve o özelliklerden şikayet etmem Ama insanın sinirini bozuyorlar sayın izleyiciler.

Kıvırcık'ı ele alalım şimdi. Ben bir zamanlar bu kıza deliler gibi aşıktım. Şimdi ise sinirimi fazlasıyla bozuyor. Mesela bu akşam dersane kantininde dersin başlamasını beklerken bana cüzdan fırlattı. O kadar kötü oldum ki anlatamam. Bişey de demedim. Çünkü insanların içinde birisini aşağılamak bana göre değil.

yarınki fizik sınavıma çalışmaya başlamalıyım
Sanırsam ben sevdiğim insanlardan bir süre sonra nefret etmeye başlıyorum. İlk okul arkadaşlarımdan görüştüğüm kimse yok. Annemi severdim mesela eskiden şimdi onu da sevmiyorum. Ben mi değişiyorum yoksa çevremdekiler mi anlam veremiyorum buna.

Sanırsam şuanda çevremdeki insanlara (!) katlanmamın tek nedeni okullar kapanana kadar sorun çıkmasını istemediğimden dolayı. Acaba lise bittikten sonra bunlardan kaçıyla görüşecem? En fazla 2 ya da üç kişidir. Belki onlarla da irtibatı keserim. Lise bittikten sonra İstanbul'a gidince yapılacakların başında Facebook'tan salak sınıf arkadaşlarımı silmek olacak.  İnsanlarla iyi geçinmeye çalışmak beni çok yoruyor. Kendi kendime mutluyum oysaki.

Birisine aşık olmayı bu nedenden istemiyorum biliyorum ki çok zaman geçmeden ondan da nefret etmeye başlıcam.

5 yorum:

  1. sorun sende değil bence onlarda zira nefret etmeni sağlıyorlar kendilerinden :/

    neden kendini onlarla görüşmek zorunda hissediyorsun? araya mesafe koy gerçekten sana değer verenler varsa yanına yaklaşacaklardır, hatta bir derdin bir sıkıntın mı var diye bile soran olacaktır bilki onlar gerçekten sana değer veren ve değer verilmesi gereken kişilerdir.

    YanıtlaSil
  2. son cümlen varya;tam on ikiden vurdu beni..

    sanırım ben de sevemiyorum değişimi,yani zaman-mekan-teknoloji-bilim değişsin ama insanların iç değişmesin istiyorum..sonra da nefret etmeye başlıyorum işte herkesten;benim de sevdiğim çocuk şimdi feci şekilde sinirime dokunuyo mesela:))

    ama lise dostlukları yine de çok başka bak zamanla anlarsın;içlerinden en değer verilmeye layık olanlarla sonuna kadar devam et derim..

    YanıtlaSil
  3. Niye o kadar değer veriyorsunki insanlara? Sikleme?

    YanıtlaSil
  4. Patrick, haklısın.. sen onlara değer veriyorsun, doğal olarak onlardan da bunun karşılığını bekliyorsun. O kadar doğal bişi ki bu gelmeyince sinirleniyorsun...

    biliyor musun bir süre sonra buna alışacaksın.. Bende senin gibiydim oradan biliyorum, sonra herkese hakettiği kadar değer vermeye başlayacaksın, o zaman arkadaşlarınla böyle sıkıntıların olmayacak bence...

    Annen konusunda bişi diyemem içeriğini bilmiyorum çünkü ama bu söylediklerim onun için geçerli olmayabilir...

    Kaldırıma da katılmıyorum, öyle sikleme demekle olsaydı, oooo, hiç sorunsuz yaşardın cicim.. Ama olacak olan yine kaldırımın dediğidir.. Zamanla olacak. O yüzden şimdi üzül, zamanla bunu aşacaksın...

    YanıtlaSil
  5. O Gay,
    Araya mesafe koyunca bi işe yarayacağını zannetmiyorum. Gelip halimi hatırımı sorarlar, soruyorlar da ama bunlarda anlam veremediğim başka bişey var.

    Dr.eamer,
    Görüşeceğim bi kaç kişi var tabii ki de.

    Kaldırım,
    o kadar kolay değil :(

    Bi'gay,
    Haklı olabilirsin

    YanıtlaSil

şimdi sen buraya yorumunu yazacaksın, ben de yayınlayacağım.