25 Ekim 2011 Salı

Yardım etmenin verdiği mutluluk


Haftada üç gün edebiyat dersimiz var. Bu derslerin birinde konu işliyoruz, birinde tartışma yapıyoruz birinde de kitap okuyoruz. Konu işledikten sonra vakit kalırsa da güncel konular hakkında tartışma yapıyoruz. Son haftalarda tartışmalarımız "terör" üzerine olduğundan sinirlerim yerinde duramıyodu. Ben insanların "FAŞİST" olmasını hazmedemiyorum. Katliam yapmaktan bahsediyorlar! Ve bu insanlarla aynı sınıfta olmak istemiyorum.

Dünkü dersimizde konu işledikten sonra kalan vakitte de tartışma yaptık. Konumuz da Van'da olan depremdi. Önce insanların facebook'ta yazdıklarından girdik konuya. "Allah'ın sonu yok ki..." "İLAHİ ADALET" vb...Ve bi kız "Ben ölenler için üzülmüyorum." dediğinden beri onunla muhattap bile olmak istemiyorum. Bazı favebook ve twitter yorumları için :http://imgur.com/a/wzCDc

Derken üniversiteli bi arkadaşımızın yardım kolisi oluşturmakla ilgili bi arkadaşıma mesaj atmasıyla yeni bi pencere açıldı dünyamda." Ne yapabiliriz diye aramızdan konuşurken eski kullanmadığımız ve sağlam olan eşyaları toplama kararı aldık. Ve bugün için de okulda para toplayıp bebek bezi, bebek maması, ped, hazır gıda alıp yollama planı yaptık. Bi kaç kişi derken bayağı bi kişiye yayıldığımızı farkettik.

Ben atkı, giymediğim sweatshirt (şebnem ferahlı olanı)larımı ayırırken anneannem de bi yandan torunlarından kalan küçük kıyafetleri çıkarmış. Çok duygulandım. Çünkü anneanneme her seferinde ya birine verilmesini ya atılmasını söylenen kıyafetleri anneannem gözden çıkarmıştı. Ve kendi kazaklarından da verdi.

Arkadaşla sabah okula erken gidip bu konu hakkında müdürle konuşma kararı aldık. Okula gittiğimizde müdür yoktu. Getirdiğimiz kıyafetleri okulun bi köşesine yerleştirip marketlerden koli istemeye gittik. İki tane büyük koli bulup okula geldik ve müdür yardımcısının odasına girip durumu anlattık.

Başta karşı çıktılar. Milli eğitimden bi yazı gelmesi gerektiğinden falan bahsettiler. Bu yardım olayını bütün okula duyurmamak şartıyla kabul ettirmeyi başardık. Arkadaşlarla aramızda 150 liraya yakın para topladık. Bi alt dönemden de 70 lira civarı toplamışlar. Öğlenleyin toplaşıp alışverişe gittik. Ve okula geldiğimizde eşyalarımı bıraktığımız oda dolup taşmıştı. Öğleden sonra derslere girmeyip eşyaları koliledik. Ve onları bi öğretmenimizin arabasına koyup kargoya yolladık.

İki gecedir uykusuzum ama yardım toplarken, eşyaları ayırıp kolilerken bütün yorgunluğumu unuttum. Ve şu anda kendimi o kadar mutlu hissediyorum ki. İyiliğin azı çoğu olmaz. Bir şeyler için çabalayabiliyorsam varım demektir bundan sonra. Keşke elimden daha çok şey gelseydi de yapabilseydim. Ben büyük insanlardan daha çok çocukları düşünüyorum, onların suçu yok.

Ama hala "onlar Kürt, terörist" diyen insanlar var.

4 yorum:

  1. Anlaşılan çok fazla küreğe ,süpürgeye , çamaşır suyuna ihtiyaç var ..

    çok kirli ki dünya çook...

    İnsanlık için temizlik vakti ...!

    YanıtlaSil
  2. o tarz düşünenlere;

    enkaz altından kurtarılan 16 günlük Azra bebek, kurtarıldıktan sonra iç kanamadan vefat eden serhat ve niceleri bu dünyada olmasa bile öbür dünya da yüzlerine tükürecektir.

    her 2 ayağının üstünde duran insan! olamıyor maalesef.

    YanıtlaSil
  3. Patrick seni takdir ediyorum, ne güzel ifade etmişsin şu an herkesin sahip olması gereken duyguları.. ayrıca yunus emre der ki biriktirdiklerin değil, paylaştıkların senindir..

    ayrıca paylaşmak mutluluk verir.. çok haklısın.. üzüntüler de paylaşıldıkça hafifler.. mutluluklar ise paylaşıldıkça büyür.. anneannenin ellerinden öpüyorum :)

    YanıtlaSil

şimdi sen buraya yorumunu yazacaksın, ben de yayınlayacağım.