21 Ekim 2011 Cuma

“Hiç bikere hayat bayram olmadı ya da her nefes alışımız bayramdı”



Her çocuk mutlu mudur? Ya da hep mutlu olan insan var mıdır? Galiba ben mutsuz olanlardandım.

Anne-baba çalışır. Küçük kardeş anneanne yanında büyür, belki de bu yüzden kardeşimi çok seviyorumdur, belki de o bu yüzden şımarıktır.

Pazar günlerini severdim, babam  beni Carousel’e atlı karıncaya binmeye götürürdü. Her gidişimizde kestane şekeri alırdık ordaki çikolatıcıdan. Arada da Galleria’ya giderdik, buz pateni yapanları izlemeye. Çok severdim onları izlemeyi, çok da nefret ederdim. Çünkü, hiç bir zaman o buzun üstüne çıkamamıştım, kayamamıştım, kendimi özgür hissedememiştim.

Geçti yıllar.

Ne babam beni atlıkarıncaya götürdü, ne de kestane şekeri aldık.


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

şimdi sen buraya yorumunu yazacaksın, ben de yayınlayacağım.